Besøkte den gamle damen i kveld. Hun sa til meg: – Jeg drømmer hele tiden. Drømmer du om natten, Kristian? – Ja, sa jeg. – Kanskje vi møtes i drømmeland, svarte damen. Og så spurte jeg henne om hva som var hennes favorittdikt, selv om jeg godt visste svaret. Og så siterte hun dette her. Flytende, og tross sine mangeognitti år:

Arne Garborg

DET VÅRAR

Mot soleglad

 

Det stig av Hav eit Alveland

med Tind og Mo;

det kviler klaart mot Himilrand

i kveldblaa Ro.

 

Eg saag det tidt som sveipt i Eim

bak Havdis graa;

det er ein huld, ein heilag Heim,

me ei kann naa.

 

Ho søv, den fine Tinderad

i Draume-Bann;

men so ei Stund ved Soleglad

ho kjem i Brand.

 

Naar Dagen sig som Eld og Blod

i Blaae-Myr,

det logar upp med Glim og Glod

og Æventyr.

 

Det brenn i Brè og skjelv og skin

med Gullan-Bragd,

og Lufti glø'r i Glans av Vin,

Sylv og Smaragd.

 

Men av han døyr, den bleike Brand

som slokna Glod,

og klaart som fyrr ligg Alveland

i kveldblaa Ro.

 

Eg lengta tidt paa trøytte Veg

der ut til Fred;

men Lande fyrst kann syne seg,

naar Sol gjeng ned.